در سراغِ پیراهن باد-کردار اش
برهوتی است
که پیغمبران از رَمه های پاک اش
شیر می خورند
مرا دایره کن دکمه ای باش ام
جای ام دِه در ابعادِ یک مربعِ پیراهن
در جیب کودکی که در پله کان
سیب خورَد
تا دست دَوَد در پی دیوانه گی چشم
چشم ، نگاهی که تناول کند
که وقتی ببینی اش
منم می بینم ات
به اعداد رومی
تعدادِ دفعه های اَت
سوگند
که خورده ام از زبانِ نغمه-نشان اَت
در پله ی پنهانَمی پایِ سیب
ایوانَمی پایِ سیب
|
+| نوشته شده توسط ابوالفضل حسینی در سه شنبه بیستم فروردین 1387 و ساعت 2:50 |
