گفتاری در باب روان-جامعه شناسی گزینش نام فرزندان ایرانی

1. آیا نام  تنها دست آویزی کارکرد گرایانه برای نامیدن چیزها است ؟ یا اینکه نام یک چیز ، برآمده ای نشانه شناختی از آن چیز است که نسبت و تناسبی محتوایی و معنایی با خود آن دارد.

بسیار مایلم بدانم زبان در اوان شکل گیری چه مفهومی از نام به دست می داد . می گویند زبان از نامیدن آغاز شد. آیا باید دید گاه افلاتونی را پذیرفت و باور کرد که نام ها در ابتدا نسبت یا تناسبی با چیز ها داشتند یا صرفن آواهایی بوده اند که برای جداسازی و تمایز گذاری چیزها از یکدیگر -در ذهن آدمیان- بر آن ها اطلاق می شدند؟ نام ها به تدریج از رابطه ی دلالتی که به طور قراردادی با چیزها داشته اند ( یا شاید بر اثر همنشینی و مجاورت یا نسبت و تناسب  با چیزها) خود نیز دارای بار معنایی و دلالتی تازه ای شده اند . فرض کنیم چند صوت که با همدیگر آوایی را شکل می دهند و ماهیتی صرفن صداگونه و بی معنا دارند ، به یکباره دارای معنا و محتوا شود و بتواند بر چیز یا چیزهایی دیگر دلالت کنند. این جا دیگر فرایند نامیدن و نام گذاری ، صرفن کارکرد گرایانه نیست یعنی این که هدف از نامیدن ، آسان کردن ارتباط نیست بلکه نوعی رفتار هدف مند در جهت تولید معنا نیز به شمار می آید . انسان اساسن از آفرینش لذت می برد  و از آن جا که فرآیند نامیدن می تواند آفرینش معنا را در پی داشته باشد ، نام گذاری و نامیدن می تواند لذت بخش باشد .شاید به همین دلیل است که انسان از نامیدن و نام گذاری لذت می برد. دقت نظر و وسواسی که آدم ها در نام گذاری فرزندان ، حیوانات خانگی ، محصولات و تولیدات و ... به خرج می دهند گویای همین است .