گوشه

f fr f/

درباره ی فوتبال

استوره ي سبز در دنياي قرمز خاكستري

يا

چرا من دیگر فوتبالیست نیستم؟!

حالا که یادم می آید در زمان اوج ستاره های جهانی دوران نوجوانی ام ، من هم «فوتبالیست» بودم. آن زمان، فوتبال و هیجان حین و پس از بازی ها، بیدار ماندن برای دیدن مسابقات، دانستن نتیجه ی بازی ها، دانستن شناخت نامه ی بازیکنان و باش گاه ها، جمع آوری عکس ها و پوسترهای فوتبالی و به طور کلی حرف زدن از فوتبال و زیستن درباره ي آن، عرصه ای بود برای طراحی و ظهور جوانه های شخصیت یک نوجوان و تلاش او برای ارائه ی تعریفی از خود، چرا که جامعه ای که او در آن زاده شده بود چنان زود درگیر مسایل و مشکلات اقتصادی و امنیتی مثل تحریم و جنگ شده بود که نتوانسته بود مختصات و مشخصات و جای گاه اجتماعی و فردی آن نوجوان را به او بشناساند.

اما حالا که بیشتر یادم می آید سال هاست که او دیگر فوتبالیست نیست.

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط ابوالفضل حسینی در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387 و ساعت 17:49 |

مرگ چیست ؟

· اين روزها دارم كتاب تنهايي دم مرگ –نوربرت الياس – با ترجمه اميد مهرگان و صالح نجفي را مي خوانم . كتاب كوچكي كه از نمايش/فروش گاه كتاب تهران خريدم؛ با طرح جلدي مبتكرانه كه بخشي از تابلوي نقاشي مرگ در اتاق بيمارن اثر ادوارد مونش را نشان مي دهد.

نوربرت الياس كه از متفكران مكتب فرانكفورت است با نگاهي نقادانه به پديده ي مرگ پرداخته است و بيشتر سازو كارهاي روانشناسانه و جامعه شناسانه ي تغيير رويكرد انسان ها به مرگ را به نقد مي كشد. هراس از مرگ و عدم تداوم حيات ، در سطحي ناخودآگاه ، انسان را به انديشه ي ناميرايي سوق مي دهد. الياس بحث مي كند كه انسان ها هنگام مقابله با واقعيت مرگ و مشاهده ي مرگ نزديكان و عزيزان ، در واقع پديده ي مرگ را بسيار به خود نزديك و قابل لمس مي يابند و اين آن ها را به هراسي گريز ناپذير مي افكند . اين جاست كه براي برحذر ماندن از اين تجربه ي تلخ روش هاي سازمان دهي شده يي شكل مي گيرند . از آن جمله حاكم شدن تشريفات و مراسم خاص در هنگام مرگ است . اين رسميتي كه ما به موضوع مي دهيم در واقع نوعي فاصله گذاري است كه به ما كمك مي كند واقعيت مرگ و ناگزيري آن را واپس زنيم و سركوب نماييم تا حداقل براي مدتي هم كه شده احساس آرامش كنيم . اين كه امروزه مرگ عزيزان از كانون خانواده ها به فضاي بوروكراتيك و بهداشتي بيمارستان ها منتقل شده بي سبب نيست . يا اين كه حضور در قبرستان ها مستلزم رعايت آداب و تشريفاتي است كه رعايت نكردن آن ها ما را مشوش مي كند.

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط ابوالفضل حسینی در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 و ساعت 3:20 |

نام چیست ؟

گفتاری در باب روان-جامعه شناسی گزینش نام فرزندان ایرانی

1. آیا نام تنها دست آویزی کارکرد گرایانه برای نامیدن چیزها است ؟ یا اینکه نام یک چیز ، برآمده ای نشانه شناختی از آن چیز است که نسبت و تناسبی محتوایی و معنایی با خود آن دارد.

بسیار مایلم بدانم زبان در اوان شکل گیری چه مفهومی از نام به دست می داد . می گویند زبان از نامیدن آغاز شد. آیا باید دید گاه افلاتونی را پذیرفت و باور کرد که نام ها در ابتدا نسبت یا تناسبی با چیز ها داشتند یا صرفن آواهایی بوده اند که برای جداسازی و تمایز گذاری چیزها از یکدیگر -در ذهن آدمیان- بر آن ها اطلاق می شدند؟ نام ها به تدریج از رابطه ی دلالتی که به طور قراردادی با چیزها داشته اند ( یا شاید بر اثر همنشینی و مجاورت یا نسبت و تناسب با چیزها) خود نیز دارای بار معنایی و دلالتی تازه ای شده اند . فرض کنیم چند صوت که با همدیگر آوایی را شکل می دهند و ماهیتی صرفن صداگونه و بی معنا دارند ، به یکباره دارای معنا و محتوا شود و بتواند بر چیز یا چیزهایی دیگر دلالت کنند. این جا دیگر فرایند نامیدن و نام گذاری ، صرفن کارکرد گرایانه نیست یعنی این که هدف از نامیدن ، آسان کردن ارتباط نیست بلکه نوعی رفتار هدف مند در جهت تولید معنا نیز به شمار می آید . انسان اساسن از آفرینش لذت می برد و از آن جا که فرآیند نامیدن می تواند آفرینش معنا را در پی داشته باشد ، نام گذاری و نامیدن می تواند لذت بخش باشد .شاید به همین دلیل است که انسان از نامیدن و نام گذاری لذت می برد. دقت نظر و وسواسی که آدم ها در نام گذاری فرزندان ، حیوانات خانگی ، محصولات و تولیدات و ... به خرج می دهند گویای همین است .

2. اما آیا نام یک چیز چه قدر در « بودن » و « چه گونه بودن » آن چیز تاثیر دارد .

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط ابوالفضل حسینی در جمعه سوم خرداد 1387 و ساعت 2:4 |

business articles